در باغی رها شده بودم

نوری بی رنگ و سبك برمن وزید

آیا من خود بدین باغ آمده بودم

و یا باغ اطراف مرا پر كرده بود؟

هوای باغ از من می گذشت

و شاخ و برگش در وجودم می لغزید

آیا این باغ

سایه روحی نبود

كه لحظه ای بر مرداب زندگی خم شده بود؟

ناگهان صدایی باغ را در خود جا داد،

صدایی كه به هیچ شباهت داشت.

گویی عطر خودش را در آیینه تماشا می كرد.

همیشه از روزنه ای ناپیدا

این صدا در تاریكی ذهنم رها شده بود.

سرچشمه صدا گم بود:

من ناگاه آمده بودم

خستگی در من نبود:

راهی پیموده نشد.

آیا پیش از این زندگی ام فضایی دیگر داشت؟

ناگهان رنگی دمید:

پیكری روی علف ها افتاده بود.

انسانی كه شباهت دوری با خود داشت.

باغ در ته چشمانش بود

و جاپای صدا همراه تپش هایش.

وجودش بی خبری شفافم را آشفته بود.

وزشی برخاست

دریچه ای بر خیرگی ام گشود:

روشنی تندی به باغ آمد.

باغ می پژمرد

و من به درون دریچه رها می شدم.

   ''سهراب سپهری"

چشمان تو تنها دلیل قاصدك بود!
                                      

                            روزی اصالت در دو چشمت مردمك بود
             

                                             در این حوالی رنگ چشمان تو تك بود

                      راز بقا را می شد از چشم تو فهمید     

 رازی كه شب بر بالهای شاپرك بود                 

در حالیکه لبانم بسته است و خاموشم

برای تو من زنده ام

در حالیکه اشکهایم را پنهان میکنم

اما در دلم فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق

برای تو به خاطر تو

زندگی آورده است کتاب روزهای گذشته را

و خاطرات بسیاری مارا احاطه کرده است

بی پرسش چه بسیار پاسخ یافتم

دیدیم که چه میخواستیم و چه به دست آوردیم

اما در دل فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق

برای تو به خاطر تو

چه بگویم که دنیا با من چه عداوتی کرد

حکم کرد که من زندگی کنم اما بدون تو

نادان است آنکه بگوید تو برای من غریبه ای

مردم چه بسیار بر ما ستم کردند عزیزم

اما در دل فروزان می ماند فانوس خواستن و عشق

برای تو به خاطر تو...

... در آن پر شور لحظه

دل من با چه اصراری ترا خواست،

و من میدانم چرا خواست،

و می دانم كه پوچ هستی و این لحظه های پژمرنده

كه نامش عمر و دنیاست ،

اگر باشی تو با من، خوب و جاویدان و زیباست .

                                   مهدی اخوان ثالث

حرف ها دارم

با تو ای مرغی كه می خوانی نهان از چشم

و زمان را با صدایت می گشایی!

چه تو را دردی است

كز خلوت خود می زنی آوا

و نشاط زندگی را از كف من می ربایی؟

در كجا هستی نهان ای مرغ!

زیر تور سبزه های تر

یا درون شاخه های شوق؟

می پری از روی چشم سبز یك مرداب

یا كه می شویی كنار چشمۀ ادراك بال و پر؟

هر كجا هستی بگو بامن.

روی جاده نقش پایی نیست از دشمن.

آفتابی شو!

رعد دیگر پا نمی كوبد به بام ابر.

مار برق از لانه اش بیرون نمی آید.

و نمی غلتد دگر زنجیر طوفان بر تن صحرا.